Wspomnienia Zygmunta Śpiewaka: Przypis
Wspomnienia Zygmunta Śpiewaka

Przypis

Andrzej Leo w swoim opracowaniu p.t: NA SYBIRZE I W GUŁAGU, będącym komentarzem do wystawy “TARNOWIANIE SYBIRACY” w Muzeum Okręgowym w Tarnowie (Listopad 1992 - Styczeń 1993) na temat prześladowania Polaków przez władze sowieckie między innymi podał następujące dane:

W 1939 roku ZSRR zajął 192 tysiące km2, tj. 52% terytorium II Rzeczypospolitej, zamieszkałego przez 13,5 mln obywateli polskich, w tym około 5 mln narodowości polskiej. Z tej liczby tylko do połowy 1941 roku zdołano już deportować na wschód 1,7 mln Polaków. Wśród tych osób było 150.000 ludzi starszych, 560.000 kobiet i 138.000 dzieci.

Przypuszczam, że gdyby nie doszło do wybuch wojny niemiecko-radzieckiej w czerwcu 1941 roku, to po paru latach na terenach wschodnich Polski zajętych przez ZSRR w 1939 roku nie pozostałby praktycznie ani jeden Polak. Sowietami powodowałaby zemsta za przegraną wojnę polsko-bolszewicką w 1920 roku. Zwycięstwo Polaków zapobiegło wznieceniu ogólnoeuropejskiej rewolucji proletariackiej.

Oprócz ciągłych aresztowań i wywózki ludności polskiej, dla zastraszenia i dla złamania ducha polskości władze sowieckie dodatkowo stosowały demonstracyjnie wręcz pokazowe okresowe masowe deportacje polskiej ludności cywilnej w głąb ZSRR. Masowa deportacja polskiej ludności cywilnej w głąb ZSRR w latach 1940/41 przeprowadzono w kilku etapach:

I masowa deportacja:
10 lutego 1040 roku aresztowano i wywieziono przeważnie niższych urzędników i pracowników państwowych, pracowników leśnych, ziemian, funkcjonariuszy policji, razem około 220.000. Znaleźli się oni głównie w północnych regionach europejskiej części ZSRR, zwłaszcza w okolicach Archangielska.

II masowa deportacja:
13 kwietnia 1940 roku wywiedziono głównie rodziny poprzednio aresztowanych i deportowanych, tj. przeważnie kobiety i dzieci, razem około 320.000, ulokowano ich w większości w południowych regionach azjatyckiej części ZSSR.

III masowa deportacja:
w czerwcu 1940 roku zostali zabrani przeważnie tzw. “bieżeńcy”, czyli uchodźcy wojenni z Polski zachodniej i centralnej, oraz nauczyciele, drobni kupcy, inteligencja twórcza i pewna liczba robotników, w sumie 240.000 osób, które rozproszono w północnych regionach ZSRR, tj. w obłasti archangielskiej, swierdłowskiej, noworylskiej oraz w Krasnojarskim Kraju, w Republice Baszkirskiej i Maryjskiej.

IV masowa deportacja:
czerwiec 1941 roku, wywieziono resztę “bieżeńców”, robotników wykwalifikowanych i rzemieślników, kolejarzy, inteligencję zawodową, zamożnych rolników i dzieci z sierocińców, razem około 300.000. Deportowani zostali rozproszeni po całym terytorium ZSRR w większych lub w mniejszych skupiskach.

Aresztowanych osadzono w 40 obozach i w 2500 podobozach. Obozy dzieliły się na “zwykłe” i na tzw. “specłagry” tj. o obostrzonym reżimie lub o charakterze tajnym. Wartość kaloryczna pożywienia dla więźniów wykonujących pełną normę katorżniczej pracy wynosiła od 1100 do 1300 kcal na dobę. Więźniowie amerykańscy nie zmuszani do pracy otrzymywali w tym czasie od 3100 do 3900 kcal. W “zwykłych” obozach śmiertelność dochodziła przeciętnie do 30% rocznie. W “specłagrach”, zwłaszcza na dalekiej północy procent ten wzrastał, sięgając w rejonie Kołymy 85-90%. Np. na “Kołymie” z liczby 10.000-12.000 zesłanych tam w latach 1940-1941 Polaków, “amnestia” uratowała zaledwie 583 osoby. Nie zaaresztowanych rozmieszczono w 3.000 miejscowościach, przeważnie w okolicach Archangielska, Wiatki, Wołogdy, Swierdłowska, w Kazachstanie i u podnóża Uralu. Zatrudniani byli przymusowo głównie przy wyrębie lasów tzw. ”lesozagotowki” i do prac rolnych ( kołchozach i sowchozach), gdzie karmiono ich niekiedy gorzej niż więźniów w łagrach, dlatego tam z głodu wymierały całe rodziny.

W 1941 roku globalna liczba zgonów wśród Polaków przekroczyła 760.000 osób. Śmiertelność wśród dzieci i młodzieży do lipca 1942 roku wynosiła 40%, dwukrotnie przekraczając śmiertelność osób dorosłych We wrześniu 1939 roku wzięto do niewoli około 200.000 polskich żołnierzy. Pod przymusem wcielono do armii czerwonej 150.000 Polaków. Jeszcze w 1937 roku do Kazachstanu wywieziono około 900.000 Polaków zamieszkujących graniczące z Polską regiony Białorusi i Ukrainy. Wśród tych wywiezionych byli również Ukraińcy i Żydzi.

Jeszcze podczas wojny polsko-bolszewickiej w latach 1919-1920 do niewoli dostało się bezpowrotnie około 51.000 polskich żołnierzy. W latach 1944/45 po wkroczeniu armii czerwonej na tereny polskie prowadzono dalsze masowe deportacje Polaków do łagrów w ZSRR, głownie członków Armii Krajowej i innych organizacji niepodległościowych. Ich liczba do dziś nie została nawet w przybliżeniu oszacowana. Przypuszcza się, że było to znacznie ponad 100.000 osób. Opuściło “nieludzką” ziemię” 463.000 Polaków. Odbywało się to w trybie kilkuetapowym: w roku 1942 114.500 z generałem Andersem w latach 1943/44 35.000 tzw. “Kościuszkowców” w latach 1944/46 263.413 na podstawie umów ze Stalinem z 1944 i 1945 roku. w latach 1955/58 50.000 na podstawie porozumienia Gomułki z Chruszczowem. Pozostało tam przypuszczalnie 75.000 do 100.000 polskich dzieci. Oczywiście są to dane niekompletne i raczej zaniżone.

W styczniu 1945 roku wojska sowieckie po wyzwoleniu Obozu Zagłady w Oświęcimiu zrabowali ocalałe jego archiwum i podali, że w Obozie w Oświęcimiu Niemcy zgładzili 4 miliony ludzi. Do chwili obecnej pomimo wielokrotnych monitów ze strony Muzeum Oświęcimskiego do władz Związku Radzieckiego jak i do władz Rosji nie zwrócono tego archiwum. Z przeprowadzonych dokładnych badań przez Muzeum Oświęcimskie wynika, że w Obozach Zakłady Oświęcimia mogło maksymalnie zginąć od 0,8 do 1,2 miliona ludzi i to głównie Żydów i innych narodowości z poza terenów przedwojennej Polski. Tak więc mord 2,8 do 3 milionów obcokrajowców, w tym głownie Polaków w czasie II wojny światowej na swoim terytorium sowieci chcieli przypisać Niemcom. I nie chodziło tu o wziętych do niewoli niemieckich jeńców wojennych. Głównie chodziło im o zatarcie wszelkich śladów o wymordowanych i zmarłych z wycieńczenia na ich terytorium w czasie wojny Polakach. Wówczas już dobrze wiedzieli o tym, że Polska znajdzie się w strefie ich wpływów. Dobrze sobie również zdawali sprawę z tego, że po wojnie Polacy zdołają dokładnie policzyć się ilu, i gdzie ich zginęło w czasie działań wojennych. Rzeczywiści po wojnie władze polskie, całkowicie podległe rozkazom w Moskwie podały, że podczas drugiej wojny światowej zginęło 6.028.000 Polaków, ale nigdy nie podawano, gdzie i ilu ich zginęło. Do lat 80-tych zawsze podawano, że najwięcej Polaków zamordowali Niemcy w Oświęcimiu. To celowo zamierzone przez sowietów oszustwo w ilości ludzi zamordowanych w Oświęcimiu, miało na celu ukrycie faktu, że najwięcej Polaków w czasie drugiej wojny światowej nie zamordowali Niemcy, lecz na swoim terytorium zgładziły władze Związku Radzieckiego. Nie popełni się większego błędu jeżeli przyjmie się, że z terytorium II Rzeczypospolitej zajętym przez Związek Radziecki w 1939 roku, zaledwie do końca 1944 roku władze sowieckie “przyznały” się już do zagłady około 3 milionów ludzi obywatelstwa polskiego, z czego większość stanowili Polacy. Pozostali to głównie Żydzi, Ukraińcy, Rosjanie, Litwini i inne mniejszości narodowe zamieszkujące te tereny. Zagłada ta odbywała się głównie w latach 1939/41 i w 1944 roku. Natomiast ilu Polaków jeszcze zdołano zgładzić na wschodzie po 1944 roku obecnie trudno jest ustalić. Zapewne jest to również znacząca liczba.


Ta strona jest częścią serwisu www.Spiewakowie.pl
Administrator strony: Radosław Śpiewak - Kontakt

Copyright by Zygmunt Śpiewak & Radosław Śpiewak
Uwaga: Utwór chroniony prawem autorskim. Kopiowanie i rozpowszechnianie niniejszego tekstu w części lub całości bez pisemnego zezwolenia autora jest zabronione. W celu uzyskania zgody należy skontaktować się z administratorem strony.
Attention: This work is protected by copyright law. No part of it may be reproduced in whatsoever form without written permission of the owner. For further information please contact the webmaster (follow the link "kontakt" above).